0
Totaal: € 0,00

We kunnen geen producten in uw winkelwagen vinden.

Product was successfully added to your shopping cart.

De wereld van engelen

€ 39,95

Beschikbaarheid: Op voorraad

* Verplichte velden

Details

Uit de overlevering komt dat de engelen zijn geschapen om een tegenwicht te vormen tegen het kwaad en zijn handlangers, die de wereld domineerden.
Vanuit hun goddelijke wereld helpen de engelen sinds mensenheugenis mensen om een beter en goed mens te worden. Hun reikwijdte en effectiviteit zijn echter altijd beperkt gebleven. Maar daar is verandering in gekomen. Wij zijn aangeland in de nieuwe tijd, waar de wereld kantelt van kwaad naar goed. Engelen zijn daardoor veel beter in staat om dichterbij ons te komen, contact met ons te leggen en ons te helpen in ons leven. Je kunt veel bewuster worden van engelen, dan ooit hiervoor.

Ook verkrijgbaar als Voelgel Halo

  1. Een andere wereld review by Dennis on 18-01-2019

    Ik zie mijn moeder en ze zegt:"dit vind ik een leuke."
    Ik zie mezelf van boven, terwijl ik ook een deel van mezelf voel. Ik kijk naar mezelf en merk dat ik er 'normaal' uit zie, maar ik heb het idee dat ik een neanderthaler ben, niet heel erg geevolueerd. Vrij primair in mijn gedragingen. Ik merk alle weerstand in me op. Het zijn verschillende weerstanden die als segmenten over me verdeeld zijn. Elke segment lijkt uit te zetten, op te zwellen, uitgerekt te worden. Elk segment op een andere manier. Als allemaal stukken kauwgom die uitgerekt worden. Dit zorgt ervoor dat ik vrijer word en op een bepaalde plek terecht kom. Een plek vrij van de weerstanden, een plek waar ik overzicht heb.
    Ik zie iets waar ik vandaag mee bezig was, dan nog iets en nog iets. Het is alsof ik langs een hele reeks aan projectjes, werkjes, to-do's ga die me bezig lijken te houden. En er is een besef dat ik al die dingen vrij serieus neem, elk klein pietluttigheidje. Het hele belang van al die dingen valt weg en mijn perspectief lijkt veranderd. Vanuit deze visie vind ik het allemaal raar en vreemd. "Dat ik me zo kan gedragen!" Het is echt een vreemd schouwspel.
    Dan lijk ik meer in mezelf te komen, alsof ik gecentreerd in mezelf word. Het is er warm en stil. Ook krijg ik meer gewicht, meer stevigheid. Het blijft stil. Dan voel ik iets bij mijn stuitje weggaan, alsof er een laag wordt weggetrokken. Ik zak nog meer naar beneden en lijk nog meer geconcentreerd en stevig.
    Dan is het alsof ik een soort tijdreis maak. Ik reis langs herinneringen van mijn jeugd. Een aantal herinneringen worden uitgelicht en deze herbeleef ik. Ik lijk ze vanuit andere ogen te bekijken, waar er geen 'narrator' is, niet iemand die er van alles van vindt. Ik zie het gebeuren, elke handeling die ik toen maakte had een duidelijke reden en was een onderzoek, een ontdekkingsreis. Het is fascinerend om te zien dat zulke 'banale' herinneringen vol betekenis lijken te zitten.
    Op een bepaald moment zie ik een draak. Ik merk dat het een draak is met allerlei ideeen erop geplakt. Daarom lijkt het alsof hij een masker op heeft. Het beeld verdwijnt en popt weer op. De draak is een stuk vrijer en lijkt echter, maar er rusten nog wat dingen op die niet echt zijn. Dan verdwijnt hij weer en popt weer op. Dit herhaalt zich totdat de draak vrij is, hij ziet er natuurlijk, sierlijk en maskerloos uit. Hij is mooi.
    Ik bevind me weer in de stilte. Het is heel stil en prettig. Ik heb het gevoel alsof ik overal achter of onder zit. Alsof ik vrij ben van alle poeha die overal op lijkt te rusten. Ik heb ook het gevoel dat ik mezelf bevindt in de eeuwigheid en oneindigheid. En dit voel ik vanuit het miniscuul puntje waar ik mij bevind. Ik voel daar alles en niets. Dit houdt een tijd aan. Er komen wel gedachten langs maar er is een enorme afstand, alsof ik ze vanuit een prachtig en stil landschap voorbij zie gaan. Ik bedenk op bepaald moment dat ik op de tijd moet letten. En het is alsof dat het idee van tijd helemaal niet past in deze situatie: "er is hier geen tijd(!)". Alsof het bij die poeha, de gedachtetreinen, hoort.
    Een collega komt langs om wat aan me te vragen. Ik hoor hem duidelijk en snap hem ook, maar het gaat langs me heen. Niets in me reageert er op. Als hij wegloopt zie ik alles wat hij heeft gezegd en bedoeld veranderen in regenboogkleuren en het valt allemaal uit elkaar. Het is allemaal heel mooi, en het klopt.
    Dan zit ik weer in het stille gevoel.
    Ik merk elke keer dat ik bewogen wordt door krachten met een bepaald licht die groter zijn dan ikzelf. Ik heb er geen grip op. Het enige wat ik kan doen is me mee laten voeren. Alsof je meegaat op een stevige golf. Ook merk ik bepaalde kleuren op die om me heen en mee bewegen met de ervaringen, voornamelijk een bepaalde kleur blauw overheerst in de ervaring.
    "Ok..." hoor ik mezelf zeggen en een reeks aan oorlogsbeelden flitst langs, als de intro van een oorlogsdocumentaire. Als het afgelopen is, is het lichter.
    Weer hoor ik mezelf "Ok..." zeggen en nu wordt het enorm donker. Alsof ik me helemaal in de duisternis bevind. Ik zie in mezelf twee donkere personen die samenwerken. Ze zitten links en rechts in me. Er wordt uitgelegd dat dit naast links en rechts ook met een drieluik te maken heeft, boven, midden en onder. Het bovenste luik wordt vervolgens eraf gehaald. En het is weer stil in me.
    Het wordt onrustig. Dit houdt even aan totdat ik een herinnering heb. Het is een herinnering waarin ik iets vertel aan een vriend van me. Het is een 'weetje' gebaseerd op een associatie in een gesprek. Iets wat niet gezegd hoeft te worden, maar wat leuk is. Hij reageert er op met zijn visie erop. In de herinnering zie ik nu dat er aan mijn weetje een lading zit en mijn vriend reageert op de lading van het 'weetje'. Het voelt allemaal een beetje zwaar en competatief aan. Terwijl het een luchtige gesprek leek te zijn. Dan zie ik dat er bij mij een bepaalde superioriteit aan het weetje vastzit waarop gereageerd wordt. Het is een houding, die ik zie als 2 metalen frames, als een soort exoskelet. Ongelofelijk, wat een constructie! Dit verdween vrijwel direct toen ik het zag. Het werd gelijk lichter.
    Dan merk ik dat ik omhoog kan, mijn hoofd uit en mijn vrij kan bewegen in de lucht boven de bergen. Ik zie dat als ik naar boven ga, dat ik mijn buik kan meenemen, waardoor het lichter wordt in mijn buik.

Schrijf uw eigen review