Er is een stuwing van onder naar boven. Ik voel alsof ik loskom van een heel zwaar deel van mezelf. Ik zie beelden uit mijn jeugd over hoe ik graag zou willen zijn. Een soort van overgave tilt me door de ervaring heen. Op een gegeven moment bevind ik me in mijn derde oog en die lijkt te voelen wat ik wil en wat ik moet doen. Het is een heel sterk en krachtig(e) gevoel/kijk. Ik weet welke richting ik op moet. Mijn hoofd is vrij en licht. Tegelijkertijd komt er een zwaarmoedig gevoel opzetten.
Het zwaarmoedige gevoel wordt sterker en groter. Dan lijkt het alsof ik een soort van gêne/schaamte weg voel vallen die er altijd al lijkt te zijn geweest. Een deken die weg wordt gehaald, waarvan ik het bestaan altijd al heb geweten. Het deel waar ik last van heb, waar die zwaarmoedigheid ook aan vast zit, waar die schaamte voor zit en wat ik altijd al probeer te ontwijken, komt omhoog zetten. Maar het is deze keer alsof ik er naar wil kijken en het nu durf, want het is niet niks. Het voelt gigantisch aan, maar lijk het aan te kunnen en ik ga helemaal in dat gevoel zitten. Ik kan ernaar kijken zonder dat ik erin verdwaal. Omdat ik er nu naar kijk, het doorzie en de waarheid van mijzelf eindelijk onder ogen durf te komen en kan zien dat het niet erg is (niet zoals ik het had bedacht) ontspant het zich. Alle schaamte en gêne rondom dit deel valt weg en er komt een enorme energie en rust vrij. Het is een vrij indrukwekkende ervaring die nog lang blijft nagalmen.

Ga naar de voelgel Vertrouwen