Het was direct anders. Alsof ik binnenste buiten werd gekeerd. Alles ging op een meer rustige tred aan de gang en het was alsof het van binnen lichter werd. Alsof er een bol van licht in mijzelf aan het groeien was. Van binnen naar buiten. Heel stil en solide. Ik kon niet veel doen. En het was alsof ik niets te zeggen had. Dat werd me heel duidelijk gemaakt. Niet eens streng, maar het is met een autoriteit waar je niet tegenin kan gaan, van: "o ja , zo is het". " Imperatief" heet dat, geloof ik. En het werd een soort van solide, veel fysieker. Ik zag grassprietjes met allemaal oogjes. En het was of allemaal kleine dingen in me wakker werden, het leek of er allemaal lichamelijk delen wakker werden in me. Die je dan aankijken en tegelijkertijd groeien. Aan het eind was er een enorme focus omhoog, dat ik omhoog moest kijken in het licht (een gevoel vanuit mijn derde oog). Deze concentratie was erg sterk en je kon je daarom niet ergens anders op focussen.
Nu ik bezig ben dit op te schrijven heb ik een rare kuitpijn (in mijn linkerkuit), dus heb ik Innerlijk Ontwaken eromheen gewikkeld. Tijdens het schrijven merk ik dat de pijn zich uitbreidt door mijn zenuwen die door heel mijn been te voelen is, vervolgens door heel mijn lichaam en het wordt warm en koud en ik wordt er zelfs een beetje raar van, als ik bijna van me stokje ga. Maar de pijn veel minder geworden (van een 8 (erg) naar een 3 (rustig) binnen 15-20 minuten). Ook heb ik nu veel meer het gevoel dat ik in mijn lichaam zit, dat ik zwaarder ben. En het is warm bij mijn hart.

Ga naar de voelgel: Innerlijk Ontwaken