Er is direct een beweging omhoog vanuit mijn tenen. Een stroom van energie die alles meeneemt omhoog, alles lijkt wel mee te willen doen. Alles zet zich open en doet mee. Maar ik voel ook iets in mijn buik die niet mee wil, dat beweegt heen en weer en probeert uit de stroom te blijven.
.....Het is alsof er een stroming van licht binnen komt, vanuit het midden van “alles”. Een opening van binnen naar buiten vanuit elk centrum dat ik in mij voel. Dan zie ik op een gegeven moment een enorm groot grijs stenen beeld, ik sta ernaast en kijk ernaar, vervolgens bevind ik me in allerlei grotten en spelonken. Ik kijk naar een deel van mezelf waar ik normaal gesproken niet naar kan kijken, geen contact mee kan maken of een relatie mee kan hebben, vanwege allerlei mechanismen die me afleiden of de verkeerde kant op sturen. Maar deze keer lijkt het alsof het me werd aangewezen hoe ik moest kijken. Op een bepaald moment verstarde alles, alles wat normaal gesproken star is, werd nog meer verstard en het was alsof ik een persoon was in mijzelf die versteend is, maar tegelijkertijd met een besef dat ik het totaal niet ben. En alsof het niets is loste het op omhoog.

Ga naar de voelgel Openheid