Ik zie mezelf 3 keer in het klein, 3 foetussen die omdraaien. Ik ervaar hoe erg ik me van mij zelf af bevindt, hoe erg ik niet hier ben. Het gevoel niet in het leven te staan. Het is alsof ik 'outerspace' leef. Op een bepaald moment voel ik in mezelf een leegte, een leegte die enorme reëel aanvoelt. En langzaam wordt die leegte aan de randen verzacht. Er was een besef van mijn hardheid en hoe erg ik mezelf heb verwaarloosd. Die hardheid lijkt zachter te worden.
Mijn solar plexus trekt samen en wordt harder, tegelijkertijd is er ook een beweging omhoog. Het is alsof ik mijzelf open naar boven toe, ik zie een vrouw en ik wil naar haar toe. Er is een moment dat ik in mijn solar plexus mijn vader zie huilen. Dit blijft een tijdje en alles blijft nog wat hard, terwijl de beweging omhoog doorgaat. En opeens is er een nieuw soort contact, een contact dat ik niet ken, heel subtiel en klein, maar enorm vol, echt en kleurrijk.
Hierna zie ik een soort van wereld met allemaal kleur en blije kinderen en in mijn buik zie ik een grote vlakte waar ik naartoe wil/ga maar kan er nog niet naartoe vanwege die hardheid. Wordt vervolgd.

Ga naar de voelgel Moederliefde