Ik voel direct iets in mijn solar plexus en buik, maar op een plek waar ik normaal gesproken niet bewust van ben. Als een soort van fontein van koude wind groeit het, het gaat gepaard met een gevoel dat ik niet kan omschrijven. Het beweegt zich omhoog. Het is een helder en schoon gevoel wat me bekend lijkt te zijn van heel lang geleden. Het blijft doorgaan en doorgaan, ondertussen wordt het heel onrustig in me, ik schiet naar alle kanten. De meest onzinnige gedachtes komen op, het wordt zelfs zo onrustig dat ik het potje weg wil leggen, maar ik hou deze nog even vast. Dan zie en voel ik een soort van draaiende gouden kubus voor me, zo groot als mijn bovenlichaam. Ik raak deze aan en het voelt echter en reëler aan dan ik gewend ben. En het is alsof ik me buiten alle problemen en drukte van mezelf bevind, een staat van stevigheid en realiteit, een echtheid die ik zelden heb ervaren. Het is alsof ik in een formule 1 wagen zit, plat tegen de grond aan en razendsnel -maar dit terwijl ik stil sta-. Ik zit er niet in, ik ben de auto zelf (?). Mijn buik voelt wijds aan. Alles voelt schoon en wijds. Het is alsof alles tastbaar is geworden, alsof ik echt iets kan gaan doen. Dit gevoel is beangstigend, zoveel vrijheid heb ik lang niet gevoeld. Het is een state of being waar er geen gedachten zijn. Het lijkt een tegenovergestelde staat te zijn dan waar ik me normaal gesproken in bevind. Ik zie alles wat me tegenhoudt om hierin te kunnen zitten, zoals: hardheid (want het is zachter dan zacht), leugen, verdraaiingen, ambitie en “lagere” motieven. En met integriteit lijk je deze staat te kunnen behouden. Een indrukwekkende ervaring.

Ga naar de voelgel Genegenheid