In het begin zie ik beelden van allerlei monsters. Ik voel dat ik geen positie inneem. Ik voel een enorme verdeeldheid, een tweestrijd. Alsof ik twee delen ben en ik schiet tussen die posities heen en weer. En op een gegeven moment is het alsof die twee delen samensmelten, alsof ze gelijmd worden. Alle hardheid in me lijkt minder invloed te hebben. Ik voel een deel dat normaal gesproken de mond wordt gesnoerd de mogelijkheid krijgt uit te praten, en dit gebeurt met een aantal delen. Ook is er het gevoel dat sommige van deze delen heel lang hun zegje niet hebben kunnen doen. Er bouwt een moment op met heel veel frustratie, ik wordt steeds gefrustreerder en had heel erg het laat-me-met-rust gevoel. Plots wordt er iets omgedraaid wat resulteerde in een bevrijdend gevoel, alsof ik iets op heb gegeven.

Ga naar de voelgel Liefde